Poema da película «La noche de la Iguana»
Para Debora.
Con que calma a póla da oliveira observa como o ceo empalidece sen pranto, sen pregaria, sen traizoar a súa desesperanza, mentres a noite á árbore escurece o cénit da súa vida, será historia para sempre. E de alí en diante unha segunda historia terá lugar, unha crónica que perdeu o seu brillo, un pacto con néboas douradas e ao final, o talo partido cae ao chan e logo, unha unión mal deseñada por seres dunha clase tan brillante, cuxo verde natural trazará un arco polo amor obsceno e terreal que os corrompe. E aínda así o froito maduro e a póla observan o ceo e empalidecen sen pranto, sen pregaria, sen traizoar a súa desesperanza coraxe. Por que non podes escoller outra morada? Non só a daquela árbore brillante senón no corazón solicitante.