Poesía para unha amiga
Nun día de inverno vina por vez primeira e souben que o seu bonito pelo negro tecerá unha trampa que un día habería que lamentar. Percibín o perigo e aínda así percorrín o camiño encantado. E díxenme: que a pena sexa coma unha folla caída ao amencer…
Desde unha tranquila rúa onde as vellas pantasmas se atopan. Véxoa camiñando apresurada, a Carmina, agora lonxe de min.
A miña razón debe comprender que amei como non debía a unha criatura de pelo negro. Cando o anxo se namora da terra perderá as súas ás ao amencer.
CARLOS