Pesadilla
Dedico esta crítica a Moon, a miña gran enfermeira.
Este sórdido e arrepiante drama familiar transcorre nunha tranquila cidade dos EUA, onde vive un solteirón recalcitrante coas súas dúas irmás, unha algo histérica e a outra celosa, enfermiza e posesiva.
A tranquila e aburrida vida do trío vese alterada pola chegada dunha moza da que se namora o solteirón George Sanders, magnífico actor utilizado aquí nun rexistro diametralmente oposto á súa imaxe habitual de sedutor ou de aristócrata. Aquí é un burgués provinciano, tímido e dominado polas súas irmás, e sobre todo pola máis nova, Geraldine Fitzgerald, que fai todo o posible para que o seu irmán non case, o que provocará a vinganza deste.
O tema é, pois, o da reacción tiránica entre esas dúas mulleres e o irmán solteirón, e está baseada nunha obra teatral.
Robert Siodmak constrúe con talento esta atmosfera sórdida nunha casa burguesa, cos seus tres irmáns solteiros que crearon entre si unha estraña relación chea de frustracións, rancores, obsesións e desexos reprimidos.
A Fitzgerald está magnífica nos seus matices de irmá guapa, solteirona e cuxos celos cara ao seu irmán teñen algo de enfermizo e incestuoso: unha muller capaz de todo para evitar que o irmán faga a súa propia vida cunha intrusa, a atractiva Ella Raines, actriz que, a pesar da súa beleza, non logrou saír nunca dos papeis secundarios e se retirou a finais dos anos 50.
Non a perdan. Grazas, Ella Raines, unha vez máis.
Na primeira versión do guión, que tivo varias, a película remataba coa execución da irmá na cadeira eléctrica e a del nun hospital psiquiátrico. Pero o célebre Código Hays de censura impúxolle á Universal cambiar ese desenlace cáustico e amoral. Malia a oposición de Siodmak, a versión definitiva transformou ese sórdido drama nun pesadelo do que esperta George Sanders ao final da película.
CARLOS