Papá Nöel
Era un deses meses de maio excepcionais, como só se coñecen dous ou tres na vida, e que teñen a luminosidade, o gusto e o cheiro das lembranzas de infancia, pois lembráballe á vez a súa primeira comuñón e a súa primeira primavera de Barcelona, cando todo era para ela novo e marabilloso.
Ese día de primavera atopábase moi feliz: a súa neta viñera pasar uns días con ela; con Judith todo era diferente, non necesitaba volver a vista atrás para non ver as sombras do pasado que tanto a perturbaban.
Seguiron camiñando rúa abaixo, gozando do último canto dos paxariños que buscaban refuxio nas frondosas árbores, pegadas unhas ás outras, dando a sensación dun camiño irreal.
De súpeto, a un paso da súa casa, ela quedou en suspenso, atraída por un ruído afastado, por un sopro de aire morno, pola mancha clara dunha sombra que a trasladaba vinte ou trinta anos atrás. Asustouse un pouco; foi unha sensación estraña, como unha premonición. A nena notouno.
—Avoa… estás ben? —Si, cariño, si, moi ben.
Ao pouco chegaron á casa e ela sentíase tan cansa que apenas ceou. Acompañou a súa neta á cama despois de darlle algo suave de comer, xa que, aproveitándose da súa avoa, comera unhas lambonadas de máis. Púxolle o pixamiña e, cun biquiño de boas noites, arroupouna.
—Contarasme un conto, avoa? —dixo Judith cun sorrisiño. —Claro, cariño, claro que si. —Grazas, avoa. —Pero hoxe será diferente; contareiche unha historia que te fará moi feliz. —Si, avoa… de verdade! —dixo emocionada.
—Mira, ti non o sabes, pero cando dormes os teus xoguetes espertan e empezan a xogar eles sós. O ferrocarril ponse en marcha á voz de: “Pasaxeiros ao tren!”, mentres o cabalo alado voa por riba dos prados e das montañas ata a túa cama; é o encargado de vixiar os teus soños para que sexan bonitos e agradables. Se nota algún perigo, avisa os teus xoguetes e veñen todos axudarte: os bombeiros, os pasaxeiros do tren, os gatiños, os canciños…
—Todos, avoa? —Si, todos, filla; ata os osiños que tanto queres! Deixan os seus xogos e veñen medio correndo, medio voando, prestos na túa axuda. —Siii…! —dixo, esbozando un suspiro de emoción. —Fano porque saben que os queres moito. Pero agora terás que durmir para que poidan xogar eles. —Si, avoa… vou durmir moi, moi á présa —dixo nerviosa de emoción mentres apertaba os seus olliños moi forte.
Ela seguiu narrando moi baixiño, como nun murmurio, mentres a suave música de Mozart foi cobrando prestancia e, coa nena nos seus brazos, deixouse levar ata que, esgotada, quedou durmida.
Pasou o tempo; non sei canto. De súpeto oíu uns pasos afastados que se achegaban; asustada, espertou. Por uns instantes tivo a mesma sensación estraña de antes na rúa, o mesmo sopro de aire morno… O seu corpo estremeceuse, tiña medo e refuxiouse na súa neta. Abriu os seus ollos finos, escrutadores e desconfiados, e viu a Papá Nöel.
Pasaron uns segundos interminables; parecía un soño. Sorriu e, mirando a Judith coma se fose un “adeus”, apartoulle a franxa que lle tapaba os olliños.
—Por que sempre me imaxinan diferente? —dixo Papá Nöel moi anoxado, engurrando o cello.
Mozart, Sonata para piano solo, K. 332, 2.º movemento, Adagio.
P.S.: Nos meus escritos non hai límites entre o ordinario e o extraordinario. Todo existe ao mesmo tempo. Os límites son unha creación mental. CARLOS