Na praia asollada
Que validez lle queda a un acto de escritura se este non procede do dominio crecente do creador? Non é lexítimo escribir desde a escoita dunha voz que dita. Pero Carlos acaso só creará tamén ao escoitar esa voz… a voz da súa Musa.
A visita da Musa daralle inspiración; é como un lóstrego de luz homoxénea e segura, que ilumina unha escuridade anterior. Entón a historia soñada por fin descende desde un ceo imaxinativo cara ao papel. A historia soñada, agora real, é a que Carlos lle presenta compracido á súa Musa.
Pero agora os críticos repróchanlle a súa lentitude, a afectada intimidade do seu guión. Carlos é un presuntuoso, din. Crese un novo Shakespeare, cando o seu verdadeiro labor debería ser agasallar o público cun momento de distensión.
Carlos non quere… non acepta eses críticos; el cre que todo o que escribe debe xirar arredor do que ocorre na súa mente.
O castigo ao escritor-artista rebelde é marxinalo para que sexa un suxeito non aceptado, un individuo sen lugar na arte aceptada, a da imposición popular. O castigo final é para que se vaia, fóra da competencia.
Pero el, canso de todo, irá cara a outro lugar… o seu lugar. O desprazamento consúmase por unha lembranza visual, por un primeiro plano dunha gran rocha na praia sobre a que rompen as ondas. Esa imaxe precedeu a chegada ao seu Hotel. O mar, o día, o ceo, o expansivo.
A ese lugar chégase despois de atravesar a profundidade horrorosa dos sectarios. Carlos emerxe deste pesadelo e agora a rocha e o mar non son unha referencia illada, senón que son o inicio da chegada cara ao seu lugar.
A proximidade do mar, da auga, do líquido, é remisión ancestral a unha aproximación ao orixinal, a algo primario e inconsciente… Antes, dentro do seu cuarto do hotel, o único cadro que había pareceulle unha xanela aberta cara a algures; era a imaxe dunha bela moza na praia, que oteaba a distancia da rocha que rompía as ondas do mar. Agora o escritor camiña dentro desa imaxe; suprímese a distancia entre o real e a fantasía, entre o soño e o posible. O artista que avanza dentro dunha imaxe simbólica xa non vive no que se representa, senón na experiencia próxima a algo máis auténtico, a unha presenza de intensidade radiante.
Carlos camiña dentro da imaxe-praia, cunha maleta, ve a rocha, séntase na area e agárdaa.
Carlos admira a beleza da muller que se achega, e cuxa figura grácil é abrazada pola clara calidez do sol diúrno. A muller repara na súa presenza como testemuña, como visitante. Admirado ante a solitaria camiñante da praia, Carlos pregúntalle: «Como te chamas?». —Anna— Claro! —Es a miña Musa—.
—É a túa maleta? —pregunta a súa Musa—. Si! —contesta Carlos—. Que levas dentro? Non o sei.
—Anna, Musa miña, por favor. Dime… cal é o noso destino?
O destino da presenza da beleza feminina non é alimentar o entretemento. O seu posible papel é outro: é indicar un sitio, un lugar… A muller examina e logo contempla a distancia, a lonxanía, como a muller que albisca o inmenso ceo estrelado.
Entón a túa nova Musa mira cara ao mar, cara ao aberto, cara á rica e, á súa vez, próxima lonxanía. Seguramente o lugar, o único lugar onde ti, Carlos, o escritor-artista, poderás respirar e escribir en liberdade…
CARLOS. 06/10/2019