A Misión. Capítulo 1: Desmontando a Jaimy
—Ola!, bos días, capitán Mes3… Dra. Tamy. Como se atopa Jaimy?
Dra. Tamy: —Mellor, tenente Carlos… mellor.
—Alégrome, podería ser máis precisa, Dra. Tamy?
—Cando o teletransportamos á nave, o enxeñeiro Jaimy ofrecía un cadro clínico preocupante, pois tanto os niveis de dopamina como os niveis de serotonina estaban moi alterados, e ocasionábanlle graves problemas no sistema nervioso central. Como vostede xa sabe, tenente, tanto a dopamina como a serotonina son dous “neurotransmisores” inhibidores, relacionados coas funcións motrices, as emocións e os sentimentos de pracer.
—Comprendo, Dra., Jaimy tiña os niveis de dopamina altos e os de serotonina baixos.
—Correcto, tenente, e engadiría que as neuronas dos adictos, abocadas a unha…
—Desculpe, Dra., dixo vostede “adictos”.
—Si! Jaimy estivo “exposto” e contraeu unha adicción, de aí o seu estado crítico.
—Adicción a que…?
—Pois a verdade é que aínda non o sabemos, existen varias hipóteses…
—Perdoe que a interrompa, Dra. Tamy, —intervén o capitán Mes3— parece que Jaimy está espertando.
—Ola, Jaimy, son a doutora Tamy, como se atopa?
—Onde estou… onde estou…
—Permítame, Dra. Tamy.
—Por suposto, capitán Mes3.
—Jaimy, atópase vostede na “Nave Nai”. Non se preocupe, xa pasou o peor.
—Jaimy!!, por que me chama Jaimy?
—Pois… porque vostede é Jaimy.
—Desculpe, capitán Mes3, temo que se equivoca, como non vou saber quen son eu. Díllo, Jaimy, —dirixíndose ao tenente Carlos.
—Verá… querido amigo, é que a situación actual… teña vostede en conta que…
—Perdoe que interveña, —di a doutora Tamy— mire, Jaimy, ou como queira que se chame, agora iso non é o máis importante, o prioritario é que se recupere de todo e despois xa o aclararemos.
—Non!!, quero saber quen son.
—Está ben —intervén o capitán Mes3—. Chamen á conselleira Troi!
—Chamábame, capitán Mes3?
—Si, conselleira Troi. Necesitamos a súa axuda.
—Cal é o problema?
—Verá, ten que convencer o enxeñeiro Jaimy de que é Jaimy.
—Eu non son Jaimy. —Di Jaimy.
—Cale!! É unha orde.
—Si, capitán Mes3.
—A ver… conselleira Troi… que nos aconsella?
A conselleira Troi achégase ao capitán Mes3 e, en voz baixa, susúrralle ao oído. —É un clon, verdade?
—Verdade!
—Presten atención e por favor non me interrompan ata que acabe. De acordo?
—De acordo!! —Contestan todos.
—“Un día un señor moi baixiño —comeza a conselleira Troi— entra nunha cafetaría do barrio norte e di:
—Quería un bo café quentiño e con moito azucre. E engade:
—Pero non o vou pagar porque non lle teño medo a ninguén.
—Bebe o café —continúa Troi— e marcha sen pagar. O dono non se atreve a dicirlle nada porque non quere montar un escándalo. Pero como o señor baixiño volveu facer o mesmo varias veces, o dono díxose:
—Estou farto… vou chamar un matón para que lle parta a cara ao pequecho, se volve facelo. Efectivamente, o cuarto día, cando o señor baixiño volveu e dixo:
—Quería un bo café quentiño e con moito azucre. —O matón achegóuselle e díxolle:
—Así que non lle ten medo a ninguén?
—Non!! —díxolle o baixiño—.
—Eu tampouco!! —dixo o matón, e o baixiño dixo:
—Que sexan dous cafés quentiños e con moito azucre!!”
—Jajajajajajajajajaja… —rin—
—Ve… Vostede é Jaimy!
—Por que? —Pregunta Jaimy.
—Porque vostede non riu.
—?????…
—Os clons non están programados para ter sentido do humor. —Dille o capitán Mes3.
—Bo, se xa non me necesita máis, capitán Mes3, retírome.
—Si, moitas grazas, conselleira Troi… pode retirarse.
—Grazas a vostede, capitán, sempre é unha honra axudalo.
—Bo, señores… Dra. Tamy, alégrome de que por fin esta pequena dúbida se puidese aclarar. Se vostedes mo permiten, retírome ao posto de mando. Benvido de novo á casa, Jaimy.
—Moitas grazas, capitán Mes3. Importaríalle que quedase uns minutos o tenente Carlos, señor…?
—Non, por favor, seguro que teñen moitas cousas das que falar.
—Grazas, señor.
—Por certo, antes de que se me esqueza, Dra. Tamy!!
—Si, capitán.
—Gustaríame pasar uns minutos pola súa consulta, para que me aclarase algunhas dúbidas sobre a serotonina.
—Pásalle algo, capitán…?
—Si…, a verdade é que ultimamente non durmo moi ben.
—Non terei eu a culpa…
—Non o sei… todo é posible. Pero consulteino co comandante Data e aseguroume que é carencia dunha proteína que se chama… non lembro o nome…
—Melatonina. —Di a Dra. Tamy.
—Si, en efecto, melatonina!
—Pois nada… pase á miña consulta, capitán, que imos ver que podemos facer con esa proteína.
—Vostede primeiro, doutora.
—Grazas, capitán Mes3.
Pasan uns minutos e, xa sós… Jaimy di:
—Carlos… que ganas tiña de falar con vostede.
—Eu tamén, amigo Jaimy, estas dúas semanas sen ti foron eternas.
—Síntoo, señor, non sei que me pasou.
—Non te preocupes, diso xa falaremos con máis tranquilidade, máis tarde. De momento o máis importante é que te recuperes e volvas á casa canto antes, que sen ti está moi baleira.
—Moitas grazas, señor. Pero… terano mandado un substituto para axudalo mentres eu me recuperaba?
—Non.
—Pero señor… co traballo que ten a súa casa!
—En primeiro lugar… é a nosa casa, e ti es insubstituíble. E segundo… para min non es un “clon”, es un amigo.
—Oh!, moitas grazas, señor, para min, se vostede mo permite, tamén.
—Grazas, Jaimy… grazas.
Seguen falando uns minutos, ata que se abre a porta da consulta da Dra. Tamy, e sae co capitán Mes3.
—Moitas grazas, doutora Tamy, —di o capitán— atópome moito mellor, foi un pracer.
—Para min tamén, capitán Mes3, boas noites. Espero que durma ben.
—Igualmente, doutora… grazas.
—A vostede… a vostede.
—Doutora Tamy… doutora Tamy!!, non peche, por favor.
—Que desexa, tenente Carlos?
—Preocúpame o que dixo antes con respecto a Jaimy.
—A que se refire?
—Cando dixo: “Adicto”.
—Bo… pois referíame xusto a iso, a que contraera unha adicción, estraña nun clon.
—Estraña!!, por que?
—Porque para adquirila tivo que estar “exposto”, e vostede sabe coma min, tenente, que a Federación o considera unha falta moi grave.
—Si, si… doutora… seino, seino…
—Entón, se o sabía, como permitiu que estivese exposto?
—Pois… a verdade… é que non sei como puido pasar.
—Lémbrolle que vostede é completamente responsable do que lle poida pasar a Jaimy.
—Si, si, estou ao tanto das normas, doutora Tamy, o que pasa é que…
—Estame ocultando algo, tenente Carlos?
—Non, non… por favor.
—Eu creo que si.
—Xúrolle que… doutora. Ademais, vostede dixo antes que non o tiñan claro… que había varias hipóteses.
—Díxeno porque non quería comprometelo diante de todos.
—Entón… sábeo?
—Si, sabemos que estivo exposto a Tania.
—Síntoo… síntoo, non imaxinaba que puidese namorarse.
—Sabe, tenente, que imos ter que informar o “Concello”.
—Non, por favor, ao Concello non… Jaimy quería coñecela… insistía tanto… eu faláballe tan ben dela que… non puiden negarme!
—Pero vostede sabía que a misión era moi importante, e deixouno “vulnerable” ante a posibilidade do “amor”.
—Arranxareino… non se preocupe, doutora, o xoves irei eu e reconducirei a situación.
—Confío en vostede.
—Grazas, moitas grazas.
—Mañá ás 10:30 teremos unha reunión de urxencia no despacho do capitán Mes3, que xa está informado da situación, e tamén é partidario de non recorrer ao Concello. A conxuntura política dentro da Federación así o aconsella.
—Estamos de acordo, doutora.
—Veña… a ver se o arranxamos e conseguimos saír desta lea. Ata mañá, tenente Carlos.
—Ata mañá, doutora Tamy.
P.S.: Cada vez que escribo morro outro día.
CARLOS
GRAZAS, “LAIA”, POR LERME.