O belo encanto das relacións
—O outro día levei a Sergio a Disneylandia.
—Siii…
—Dábanlle medo as atraccións. Vaia pau de rapaz. E a min encántanme todas as atraccións. Pero el choraba cada vez que intentaba subir a algunha.
—Oh, pobriño.
—Como que pobriño? Ten 10 anos, non pode terlle medo a iso.
—Se ten medo, ten medo.
—Non, que va.
—Como que «non»?
—Teño que facer que se endureza. Non pode ir pola vida téndolle medo a todo.
—Si, pero é natural que nunha atracción se asuste. Non creo que na vida haxa moitos desafíos que te abanean ata que acabas vomitando. Así, farás que Sergio teña unha habilidade que só usará en Disneylandia. (Sorrí ela.) Enténdoo, eu tamén as odio.
—Dánche medo?
—Si, unha vez subín a unha noria e berrei igual ca unha nena que acabase de ver unha araña na súa cama.
—Jajaja… que bruto… jajaja… estás un pouco tolo… jajaja.
Seguen paseando polo mercadiño e el, ao vela contenta, e deixándose levar polo momento, pásalle o brazo polo ombreiro.
—Aí… non.
—Oe…
—Que non…
—Laura…
—Que?
—Laura…
—Veña, non podemos só rir e…? Por que temos que ir por «aí» todo o tempo? Mira a cara que se che quedou.
—Oe, os dous sabemos…
—Non, non… por favor.
—É que teño a sensación de que…
—Non, non. Non quero verte coa cara deprimida cando todo acabe. Por favor, déixao así.
—Por que?
—Porque… valoro a nosa amizade. E vas rompela.
—Por que dis iso?
—Porque… non fas máis que presionarme. E non quero ir por ese camiño. Acabarás tan mal que quererás deixar de saír comigo.
—Agora preocúpache que non queira saír contigo?
—Tío…
—Mira, Laura, son consciente de que non sentes o mesmo ca min. Seino, non son parvo. Eu non… está ben, en realidade gústame como están as cousas, en constante estado de axitación. De feito é mellor que calquera amor correspondido que tivese nunca.
—Agora si que me estás deprimindo.
—Non, verás, só digo que quero ser o teu amigo. E non me importa que non haxa nada máis. Pero podo dicirche só unha vez o que sinto por ti?
—Queres dicirmo?
—Si… por favor.
—Bo, vale, adiante.
—Laura… estou namorado de ti.
—Oh, Deus… (Tapando os ollos.)
—Si!, é así de grave. Pero paréceme preciosa.
—Oh, non… por favor.
—Cala. Déixame dicircho… déixame.
—…
—Mirarte á cara ou mesmo pensar en ti desfaime. Gústame como me tratas, que sexas tan divertida e… que te metas comigo, ris de min, es auténtica.
Ela cruza os brazos mirándoo sorprendida, mentres el segue.
—Fáltame tempo no día para pensar en ti o suficiente. Necesitaría vivir mil anos para ter un único pensamento: que estou tolo por ti.
—Marcos… (Dille con ollos doces.)
—Non quero, de verdade que non… Laura. Xa non penso noutras mulleres. Agora só penso en ti. A outra noite soñei que ti e mais eu iamos nun tren. Estabamos nun tren e ti collíasme a man. Collíasme a man. Espertei e non entendía que non fose real. Estou enfermo de amor por ti. É como unha enfermidade. Sinto que vou morrer se non estou contigo. Así que vou morrer. Non me importa porque creo que vin a este mundo para coñecerte… e iso é abondo. A idea de que ti poidas sentir o mesmo é egoísta. Carallo… estouno facendo fatal.
—Non, que va.
—Ah, non?
—Non, fixéchelo moi ben… é unha xoia. Bo traballo… é moi bonito.
—Hai algún planeta, algún lugar no que ti puideses sentir o mesmo? É posible que teñas un fragmento dunha fracción deses sentimentos?
—Eu…
—Non.
—Si… non…
—Non.
—Si… non…
—Xa… non.
—Pero foi precioso. Fixéchesme sentir moi ben.
—Xenial, oe. Que alegría.
—Foi moi…
—Non vén nada na outra dirección?
—Síntoo.
—Nin sequera…
—Síntoo.
—Nada.
—Non… síntoo, pero foi moi bonito.
—Vale.
—Moi bonito.
—Si… bo…
—E se seguimos paseando por aquí moi… incomodamente.
—Claro, sigamos.
—Teño que facer a compra. Acompáñasme?
—Si, como queiras.
—Oe, ten coidado.
—Vale.
Chegan á casa de Laura.
—Perdoa, está moi desordenado.
—Tranquila. Onde che deixo isto?
—Aí está perfecto. Grazas.
—Onde está Sergio? (Pregunta mentres ela abre a billa da bañeira.)
—Eh?
—Que onde está Sergio?
—Queda a durmir na casa dun amigo despois do fútbol.
—Moi ben.
—Queres beber algo? Queres darte un baño? Tes fame?
—Estou un pouco canso.
—Ah… vale. Bo, se queres…
—Creo que o mellor será que me vaia.
—Oh… de acordo… vale.
—Ata logo…
—Ah, si, claro… ata logo. Oe, foi…
—Xa, vémonos…
—Si, si, vale…
—Adéu…
—Adéu…
Ela volve ao baño e pecha a billa. Riiing… Riiing…
—Si?
—Ola.
—Ola, Marcos.
—Preguntáchesme se quería bañarme?
—Si.
—Querías dicir contigo?
—Si, iso mesmo.
—Querías darte un baño comigo?
—Foi un impulso, así que…
—Así que foi un impulso…
—Si.
—Eu tiven outro: cando abrías a billa da bañeira, eu poñía o viño branco na neveira.
—Agárdame, que volvo abrir a billa, e logo rifareite.
Marcos entra e agarda por Laura.
—A billa da bañeira xa está aberta, Marcos. Prepárate.
El achégase a ela e dille:
—Bícame e dime que me queres… cariño!
—Claro… amor!! Prepárate.
—Preparado, Laura, para sentir as túas mans.
Chiin… chiin.
Dedicado a Carmina, a muller que ten a voz máis bonita e especial de todas as voces.
Cando volvo á diálise e te vexo aparecer polo horizonte, a túa luz ilumina de novo o meu corazón, desexando cada día que o que sinto por ti non se acabe nunca.
Carmina, xa non podo vivir sen ver os teus bonitos ollos. Todo en ti é marabilloso: o teu precioso pelo, o teu corpo grácil, as caricias que lles dou aos teus brazos cando te achegas, e as túas mans… Oh, as túas mans! Que dicir das túas mans.
Se eu tivese forza abonda para pensar no que sentín cando soñei que acariciaba as túas mans, erguiríame e alzaría a miña voz para dicirche:
«Eu, sen ser príncipe nin rei, clamo ao ceo pola miña honra, que tiven diante de min e bicei as mans máis fermosas que ninguén nesta terra poida imaxinar. Tan belas eran que sufrín, sen eu querer, unha emoción tal que o sentido perdín. Ao espertar, aínda turbado pola dita, erguinme e vin… con estes meus ollos, a rapaza máis bonita do mundo.»
Carlos. 27/12/2018
P.S.: Nos meus escritos non hai límites entre o ordinario e o extraordinario. Todo existe ao mesmo tempo. Os límites son unha creación mental.